Żarcie na wynos

Co lubię?
Po pierwsze - regularność posiłków. Nie toleruję spóźnień. Natomiast częstotliwość, owszem, może się zwiększać.
Po drugie - żeby było mięsko. Dużo mięska.
Po trzecie - jedzenie na wynos. Najlepsze są te kawałki, które można porwać w zęby i przenieść poza miskę. Sprawdza się tu zależność, że im lepszy kawałek, tym dalej trzeba go zanieść. Saszetki wysypujemy blisko miski, a mięsko wynosimy do drugiego pokoju. Niech kruszeje. Opróżnianie miski ma też tę zaletę, że człowiek może się ulitować i dodać coś jeszcze. Bo przecież tak nam smakowało...

Guzik po drugiej stronie lustra

Ten drugi kot to jakiś dziwny jest. Zazwyczaj spokojny, przemyka za szybą we własnych sprawach i nie zwraca na mnie uwagi. Ale od czasu do czasu jakby go coś opętało - stroszy się, wygina i przybiera pozycję do ataku. Ogon ma w kształcie szczotki do butelek, a oczy to mu się tak świecą... No to ja wtedy muszę zareagować, no muszę,  przecież honor Kota bezwzględnie tego wymaga. A że jestem szybki jak czarna błyskawica i swoich wrogów niszczę jednym pacnięciem łapą, więc tamten nie ma po prostu szans. Łups - i odchodzi jak zmyty! Nie wiem tylko, dlaczego mnie potem tak dziwnie nos boli... przecież wygrałem?